Gisteravond heb ik erg genoten, maar werd ik ook geraakt door De Dolle Koster van de Domtoren, een voorstelling van Theatergroep Aluin en Compagnie Red Yellow & Blue. Het stuk wordt opgevoerd in de Michaëlskapel in de Utrechtse Domtoren, precies op de plaats waar bijna drie eeuwen geleden de gruwelijke homovervolging begon.

Nadat ik Dansen op de Rand had geschreven, een novelle die zich afspeelt in een dystopisch Nederland van 2035, bleef ik met een vraag zitten: zou dit werkelijk kunnen gebeuren? Kan in Nederland een dictator aan de macht komen?

Soms verschijnt er een serie waarin homoseksualiteit geen voorzichtig toegevoegd thema is, maar een vanzelfsprekend onderdeel van het leven. De Vlaamse serie Oh, Otto! is daar een prachtig voorbeeld van. Ze is grappig, ontroerend, herkenbaar en soms behoorlijk expliciet. Wat mij betreft is dit een must-see voor iedere queer.

Gezien in IMAX The Odyssey van Christopher Nolan. Een film van bijna drie uur, maar eerlijk gezegd heb ik me geen moment verveeld. De spectaculaire beelden, het overweldigende geluid en de indrukwekkende actiescènes maken dit tot een film die je wel op het grootste scherm moet zien.

Vrijwel iedereen roept meteen ja. Politici, religieuze leiders, filosofen - ze claimen allemaal de gelijkwaardigheid van de mens te beschermen.

Maar de realiteit is grilliger. De geschiedenis laat zien dat wij mensen juist meesters zijn in het creëren van een 'wij' en een 'zij'.

Jules zou zeggen dat een journalist zich aan de feiten moet houden.

Een schrijver heeft een ander doel. Die probeert zichtbaar te maken wat nog niet gebeurd is, maar wel zou kunnen gebeuren. En soms is dat precies de reden waarom een verhaal verteld moet worden.

Hoe tolerant was het Amsterdam van Spinoza werkelijk?

Die vraag bleef bij mij hangen na het zien van Spinoza – de Mokum musical van NITE, in samenwerking met Club Guy & Roni, HIIIT en Het Muziek, in het Amsterdamse Bostheater. De regie was in handen van Guy Weizman en de wervelende choreografie van Roni Haver.

Soms gebeurt er iets waarvan je onmiddellijk voelt dat het niet klopt. Dat kan iets kleins zijn: iemand die wordt buitengesloten, een kwetsende opmerking die als grap wordt verpakt, een onrechtvaardige beslissing op het werk. Maar het kan ook iets groters zijn: discriminatie, haatzaaierij, geweld, desinformatie of het langzaam afbreken van democratische waarden.

Het weeshuis in de azuurblauwe zee van TJ Klune wordt vaak omschreven als een hartverwarmende moderne klassieker. Ik genoot van de humor, de fantasie en de sympathieke personages, maar bleef toch met gemengde gevoelens achter. Waarom raakte deze veelgeprezen cosy fantasy mij minder dan zoveel andere lezers?

De vraag "hoe was dit mogelijk?" hoeft nauwelijks meer gesteld te worden. De recente geschiedenis laat zien dat zulke processen zich nog steeds kunnen voordoen. Mensen worden nog altijd ontmenselijkt, uitgesloten en tot vijand verklaard.

De voorstelling A Case for the Existence of God — geschreven door Samuel D. Hunter en uitgevoerd door Theater Rotterdam — is een intiem en ontroerend drama over twee alleenstaande vaders die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben.

Zijn muziek ontwikkelde zich in de loop der jaren van indie-folk naar een sfeervolle, experimentele vorm van alternatieve rock. Juist daarom hoopte ik op een gevarieerd optreden.

Toen wist ik nog niet dat ik tientallen jaren later verhalen zou schrijven. Maar misschien was ik toen al onderweg. Niet alleen met een rugzak, maar ook met een hoofd vol vragen, herinneringen en verhalen.

Met een ijzersterke cast van Olivia Colman, John Lithgow én bekende Nederlandse iconen brengt Jimpa een bijzonder familieverhaal in beeld. Een boeiende film met een kritische kanttekening.

Hoe verdedigen we een open samenleving voordat intolerantie opnieuw de norm wordt?

Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste opdracht van deze tijd: niet alleen vieren dat we vrij zijn, maar vooral voorkomen dat die vrijheid opnieuw verloren gaat. Een ding is huerbij duidelijk, in je eentje ben je Machteloos, maar verenigd sta je een stuk sterker.

Het is een bijzonder moment voor een schrijver. Je loopt een boekwinkel binnen en daar ligt het. Niet weggestopt in een verre hoek, maar prominent op de plank.

Opening Night van toneelgroep DE HOE een prachtige, unieke tragikomedie over de liefde en het leven zelf.  Voor mij  een van de betere stukken van het jaar!

"Ik heb geen tijd om te lezen." Het is een veelgehoord excuus, maar als het aan auteur Hans Razenberg ligt, is dat verleden tijd. Met zijn compacte novelles heeft hij een eigen genre geperfectioneerd: de 'literaire snelkookpan'.

In het slot bereikt de ware thematiek van de musical een emotioneel hoogtepunt. Het is een ijzersterk einde dat je haast dwingt om niet alleen naar de jaren dertig te kijken, maar ook naar het huidige tijdsgewricht. In dat opzicht voelde de voorstelling opvallend verwant aan mijn eigen romans Machteloos en Dansen op de Rand.

In deze roman duikt de schrijver vol overgave in de muziekwereld van de late jaren zestig (1967–1968). Het boek boeide me vanwege de originele opzet. Mitchell heeft de roman opgebouwd als een driedelig muziekalbum, waarbij elk hoofdstuk is vernoemd naar een songtekst en geschreven is vanuit het wisselende perspectief van een van de bandleden.

Met de studententoneelgroep STUK heb ik in Parnassos de voorstellling ‘Hels Wit’ opgevoerd. Dit stuk was bedoeld voor het moment. Het was een verhaal over een stad die blind werd, over isolatie en over de strijd om de macht in een afgesloten ruimte.